1 Ağustos 2010 Pazar

Hikayemin Başlangıcı

Efenim malum ben bir küçük göçmenim. Saplantı haline gelen ''İstanbula gidicem ben'' olayı nihayete  erdi ve kalktım geldim işte. Şanslıyım ki bir kuzenim vardı ve yalnız yaşıyordu burda (bkz:cillop) Neyse işe alışma aşaması biraz kanlı geçti. Ne şımarıklık kaldı ne cool havalar. Valla pek bi güzel burnumu sürttüler. Bu sırada buraya gelmeden yaptığım saçma sapan şeylerin de ceremesini çekmeye başladım. İstanbula tek başıma alışmak istiyorum diyip, İstanbulda yaşayan en yakın arkadaşlarımdan biriyle görüşmeyi kestim. Hani çok güçlüyüm hani her şeyi tek başıma yaparım ya. Valla delilik başka bi'şi değil. Gerçi 3 ay sonra tekrar görüşmeye başladık ama tahmin edebiliceğiniz gibi hiç bir şey eskisi gibi olmadı.
Bugün tam 4,5 ay oldu. Son 2 ayımı ev aramayla geçirdim. Sonuç: Elde var sıfır. Bir haftadır annem burda, sanırım kısa zamanda mutlu sona ulaşıcam. Yani inşallah diyelim.
Emlakçılarla ilgili inanılmaz bilgi sahibiyim şu an.Sorun söyliyim yani o kadar! Bir yazımı da onlara ayırıp deneyimlerimi sizinle paylaşıcam merak etmeyin.


Hayallarimdeki çatı katı.Evet imkansız biliyorum, gelmeyin üstüme.


2 yorum:

stuven dedi ki...

keyifli bir post olmuş. sıkılmadan okuyor insan. çatı katına bittim :))

pepper furnival dedi ki...

:) o çatı katına bende bittim ama benım gezdıgım çatı katlarını bir görsen. İnsanın bu çatılar elektrık bulunmadan önce mı sonra mı yapıldı acaba dıye sorası gelıyo :)