13 Aralık 2010 Pazartesi

Tarçın


  • Yazdan kalanları kapattım artık. Kış geldi, soğuk tanımlarım değişti. İnsanlar kışı neden sever anlamıyorum cümlesini telafffuz etme sıklığım gittikçe artmaya başladı. Yeni insanlar aldım hayatıma. Kareli battaniyelerimizi birleştiririz belki diye. Giderlerse el mahkum kalorifere yanaşırız yine. Kısmet...
  • Yeni yıl yaklaştıkça stres olurum ben. Ama düşündün taşındım. 2010 güzeldi. İstanbul Kültür Başkenti olamadı belki ama 2010 İstanbul Pepper'ın Başkenti oldu nazarımda.
Ps: en güzel yılbaşı, ne giyicem derdi olmadan, stressiz, plansız geçen bi yılbaşı gözümde. Ben evde olurum. Yeni hobim evin camından karı izlemek. Epey yeni ve zevkli bi'şey. Belki sıcak şarap yaparım. Bi kısmını içine atarım tarçınların, bi kısmını koklar, gülümserim sıcacık. Kedilerimi özlerim sonra. Çok özlerim.






Beyaz Delik




İçimin de dışımın da olmadığı, ya da içimi de dışımı da bilmediğim bir dünya zamanıydı; sanırım 8-9 yaşlarındaydım.

Acıyı, kederi, neşeyi henüz ayrıştırmamıştım.

Hayattı; yekpâreydi. Her şey, bir şeydi.



Sokağın sonuna doğru uzayıp giden bir tepenin ağzına oturmuştu.

Yüzünde yaz esmerliği, ağzını rüzgara karşı açmış; mırıldanıyor muydu yoksa rüzgarı mı yalamaya çalışıyordu? Anlamamıştım.

Beyaz bir yaz günüydü. İlk o gün görmüştüm onu.



Mevsimler birinden öbürüne devrilirken, elimizi arı sokarken, bisikletten düşüp dizlerimizi kanatırken canımıza bir şey olurdu; hissederdim. Ama acıya dahil değildi yine de bunlar.

Hayattı, yekpâreydi işte.

Zaman, hayatı parçalara ayırıp "parça parça" görmeye başladığımızda, acı, o yekpâreliği yitirdiğimizde oluşacaktı.

Şimdilik dünya geniş ve ılıktı. Biz kendi ılık dünyamızın içinde salınan, uçuşan perilerdik.



Gün ortasında yazlık sinemanın arka duvarından atlar, orada kurardım hışırtılı sessizliğimi. Sayamayacağım kadar çok sayıda, yeşilli mavili tahta sandalyelerin arasında, geceden kalmış ve öğlen güneşiyle gevremiş milyonlarca çekirdek kabuğunun ortasına yayılır, ılık güneşin ensemi yalamasına gözlerimi yumardım. Nereden geldiğimin, niye geldiğimin sorusunun olmadığı zamanlardı.

Biz periler o zamanlar en çok ılık, beyaz yaz günlerini severdik.

Kış mart demekti; ve mart hakkında hiç de iç açıcı olmayan bilgilerim vardı.

Mecaz bilmezdim. Annem mart dokuz donludur derdi.

Yazın ilk günleri benim "öylesine oluş"um gibiydi. Ilık ve uçucu, yekpâre ve sonsuz ve doya doya beyaz gün.



Periliğimin yeşil vadisindeydim, uçuşmaktaydım ama sanki vadi bitmekteydi.

Gözüm kendi içime ve dışıma bakmaya ayrılmaktaydı.

Sanki dünyaya "yayılma hali" çatlamaya başlayacaktı.



Bacak boyumun yetmediği bir bisikletle bisiklete binmeyi öğreniyordum.

Bir öğretenim yoktu, karar vermiş kalkışmıştım, o kadar...

Boyumdan büyük heyulayı sürüyerek dışarı çıkartır, bahçe duvarına yaslar, ayağımın altına yerleştirdiğim yüksekçe bir taş yardımıyla atlardım bisikletin tepesine. Pedallara bastığımda, duyduğum tek kuralı uygular, önüme değil ileriye bakardım. Sokağın sonundaki bayıra dek giderdim böylece. Ama sokağın sonunda, her seferinde düşerek inerdim durdurmayı bilemediğim o kocaman tekerlerin üstünden.

Kaş, kafa, diz filan yarardım. Kaşım, kafam, dizim filan acırdı, ve bunların hiçbiri acı değildi.



O günlerden biriydi. Öğlenin ıssızlığı vardı sokakta. Ve ben birazdan düşeceğim noktaya doğru hızla pedal çeviriyordum. Onu tepenin ağzında oturmuş gördüm. Eve, evlere, bahçelere ve hatta ağaçlara olan küsmüşlüğüyle, öylece oturmuş, anneannesi hariç her şeyden istifa etmeyi düşünen yüzüyle karşılaştım. O rüzgarı yalamaya çalışıyordu. Benimse durdurmayı da döndürmeyi de bilemediğim bisikletten düşerek inme vaktim gelmişti.

Toparlanmaya, bacaklarım ve avuç içlerimdeki tozlu acıyı silkelemeye çalışırken beni seyrettiğini ve bana güldüğünü gördüm. Bir de mahcup oluşu; insanın rengi değişiyor, ısısı artıyordu.



Bu ânı böylesine net hatıra etmiş olan zihnim, sonrasını hatırlamıyor. Nasıl oldu da tanışmıştık, ben mi onun yanına gitmiştim yoksa o mu benim yanıma gelmişti, bilmiyorum. Bildiğim bir yabancıya, ötekine yakınlık duymuştum. Esmer tenli, beyaz gülüşlü bir öteki "peri".

En az benim kadar sessizdi. Benden de sessizdi. Kendi sessizliğimi bir kenara koyup, onun bana dokunan sessizliğini kırmaya çalıştım.

Bir şey hoşuna gittiğine gülümserdi.

Gülümsediğinde dünyada bir beyaz delik açılırdı.

Ben o yaz o beyaz delikten içeri atladım.



Kış (tekrar) gelmişti. İçerilere, yaza benzeyen sıcak odalara, camlarından damlalar süzülen pencere arkalarına geri çağrılmıştık.

Kıştı; büyük sessizliğiydi dünyanın.

Neden, sebep, özlem, isyan tanımazdık. Ve tabii böylece alınganlık ve kırgınlık da. Ne ben onu aradım ne de o beni. Kış gelmişti işte, ve biz içeriye çağrılmıştık o kadar.

Yaz beni kendi vadimden çıkarmış, onun beyaz gülüşüyle tanıştırmış, onunla doyurmuştu.

Ne kıştan yakınacak ne yazı özleyecek sebebim vardı.

Yazlık sinemanın tahta sandalyeleri büyük alanın bir köşesinde üst üste istif edilmiş, üstleri geniş bir naylonla örtülmüştü.

Hayattı; hâlâ yekpâreydi.

Kış gelmişti işte ve biz içeriye çağrılmıştık.
 
Birhan Keskin 

Hiç yorum yok: