20 Haziran 2011 Pazartesi

Son zamanlarda işin stresinden, 1 buçuk senedir tatil yapmamanın verdiği hırçınlıktan perişan günler geçiriyorum. Haftasonu için gelen babamı bile göremedim doğru düzgün.

Canım babam bu akşam İzmir'e döneceği için, beni görmeden gitmek istememiş, şirketin önüne gelip ''insene'' tatlığı yapmıştı. O sıra hallolmayan bir iş ve andaval insanlar sayesinde sinirden çatlamak üzere indim aşağıya. O kadar sinirliydim ki, ne iyiki geldin diyebildim, ne sarılabildim. Beni teselli edip, gitti adamcağız. Bazen kayıtsız şartsız şefkat diken gibi batar insana, acıtır.

Yaklaşık bir saattir bu pişmanlık yüzünden gözlerim dolup dolup boşalıyo. Pişmanlık. Çok kötü. En kötüsü. Di mi?

1 yorum:

A-H dedi ki...

uzme kendini en azindan sirketinin onune gelip insene sirinigi yapan/yapabilen bir baban var ;)